Debbie Franssen

Debbie, waarom wil je graag Mecenas worden?

De gesprekken zijn boeiend leerrijk en ik word er rustig van 😄 dat is goud waard voor me

Waar besteed je in jouw leven eigenlijk het meeste tijd aan? Wat houdt je bezig?

Ik word volgende maand 36 jaar en ik merkt dat ik mezelf regelmatig een spiegel voorhoudt. Als iemand met autisme spectrum doe ik dat eigenlijk men hele leven wel al in zekere maten, maar nu is het anders. Ik besef nu pas echt wie ik wil zijn, of wat voor een persoon ik in die spiegel wil zien. Hoe sta ik in het leven vandaag, hoe gaat ‘t ondertussen met me in de maatschappij. Waar sta ik? Welke rol moet ik nu weer noodgedwongen aannemen? Of moet/mag ik gewoon mezelf zijn en vertellen over leven met autisme spectrum en de struggles , maar ook de goede eigenschappen ervan. Ik vind dit persoonlijk een hele moeilijke, ik weet nooit of mensen het appreciëren dat ik zo eerlijk ben over mezelf. Vrienden zeggen wel eens je moet je niet zo kwetsbaar opstellen.. Terwijl ik net al men moed bijeen geraapt heb om er mee naar buiten te komen. Psychische beperkingen zijn nog altijd taboe in Vlaanderen lijkt me zo. Zeker op het gebied van arbeid, ik ben eigenlijk al 15 j aan het ploeteren omdat ik mijn jobs meestal niet lang volhoudt door de zware werkdruk. Waardoor ik vervolgens in een zware depressie belandt ben. Ik heb intensieve therapie gevolgd en het gaat nu stukken beter. Dit betekent dus dat ik nu invaliditeit heb van het ziekenfonds en vrijwilligerswerk doe. Toch merk ik dat ik het moeilijker vind om dat te durven zeggen tegen iemand op een sociale aangelegenheid. Bang voor de reacties zoals “ik merk toch niets aan u” “ik denk dat ge gewoon terug moet gaan werken.” maar dat is het net! Werken is voor mensen met een psychische beperking niet altijd even vanzelfsprekend hoe gemotiveerd je ook bent. Dus nu sta ik voor de optie maatwerk als ik dit vertel in men omgeving krijg ik te horen.” ben je daar niet te goed voor?” of je moet zien dat je niet te laag gaat eh.. Deze dingen houden me wel bezig op dit moment. En dan denk ik hoe gaan andere daar mee om? Want ik weet dat ik niet alleen ben, maar toch zijn we opzich allemaal alleen hierin.

Geef een reactie