Emilie Lauwers

Emelie, waarom wil je graag Mecenas worden?

Er is een groot aanbod online. Er zijn veel stemmen. Samen vormen die ruis. Ze spreken luid boven elkaar uit om gehoord te worden. Houden het kort en oppervlakkig om binnen de aandachtsspanne van het scrollen te vallen. Ik mis gesprekken. Zoals aan tafel, oog in oog, harten open. De ruimte daarvoor. Tijd voor stilte. Tijd voor zijn. Oprechte aandacht voor de taal van handen, blik, aanwezigheid. Oprechte fascinatie voor een andere visie, iemands levenservaring, welk parcours dan ook. Jullie bieden precies dat. Die verbinding. Jullie hebben de lef om video’s op het net te zetten van langer dan een kwartier. Zonder toegevoegde smaakstoffen. Dus: daarom. En omdat veel van jullie thema’s mij bezighouden, maar dat ik er niet genoeg ‘geschoold’ in ben. Luisteren naar de visies van jullie gasten wapent me als betere gesprekspartner, het sterkt me inhoudelijk in dingen die ik intuïtief aanvoel. En die voeding kan ik meenemen naar mijn kinderen, mijn jongeren, mijn projecten en producties. Niet iets met Grote Hoofdletters, meer iets als zachtmoedige zaadjes die van pas komen op een onbewaakt moment.

Waar besteed je in jouw leven eigenlijk het meeste tijd aan? Wat houdt je bezig?

Grote vraag… Ik ben ontwerper. Ik ontwerp decors en kostuums voor operaproducties. Dat doe ik het liefste als die producties een verschil kunnen maken. Zoals voor ‘Push’ in De Munt twee jaar geleden. Ik maak installaties, beelden, drukwerk voor muziekfestivals. Dat doe ik het liefste als ik mag werken met mensen die echt geloven in schoonheid als een essentieel onderdeel van het leven. Zoals voor ‘Musica Divina’ of ‘Lunalia’ in Mechelen. Ik geef vorm aan verhalen die mensen willen vertellen. De laatste jaren steeds vaker persoonlijke verhalen, dingen die mensen heel graag willen delen. Zoals ‘Wolf’ of ‘Stabat Mater’ vorig jaar. Ik luister, vertaal en verbeeld. Ik teken. In schetsboeken en schriftjes. Ik heb mijn eigen grote gebeurtenissen – een uitdagend levenspad – van me afgetekend en uitgegeven in ‘Sketchbook’. Ik schrijf dagelijks ervaringen en observaties op, ik wil leren van het leven. Ik ben er voor de mensen die ik graag zie. Dochter, man, ouders, vrienden. Ik heb de neiging om in overdrive te gaan. Duik met mijn hoofd eerst, beleef alles intens, sla alles op. Mijn handrem is het bos. Ik geef les. Workshops over kunst aan kinderen uit allerlei contexten. Ik coach tieners in visuele en/of sociale projecten, zoals toen we ‘Er is geen boek’ maakten in Zelzate. Ik geef les in het Ritcs in Brussel. Daar leer ik studenten kijken en tekenen. Ik vind het ongemakkelijk om de hele tijd ‘ik’ te schrijven in een tekst. Daarom staan de namen van de projecten hier ook bij, dan kunnen jullie kijken naar mijn portfolio – Ik ben beter in beelden dan in woorden.

Vind jij het belangrijk dat iedereen naar onze gesprekken kan kijken? 

In tijden van cynisme is ruimte voor twijfel en nuance van levensbelang. Zwijgen is geen optie probeert die ruimte te vrijwaren. En dat kunnen we enkel omwille van ons Mecenaat.

Ons Mecenaat is een club van nieuwsgierige mensen die met hun financiële bijdrage onze werking mogelijk maken. Het zijn ambassadeurs die onze content en visie mee uitdragen. Het zijn de liefste mensen op de wereld.

Leer meer over ons mecenaat >

of over Zwijgen is geen optie.

Met Zwijgen is geen optie proberen we ons samen in te beelden wat er beter kan. We zoeken waar het schuurt, ontdekken de kloof tussen wat er vandaag is en wat er kan zijn en proberen dan samen die kloof te overbruggen. - Anthony

Geef een antwoord