Michel Peeters over ons gesprek met Damya Laoui

Damya Laoui vraagt zich onder meer af of we niet te diep gaan boren, vooral in onszelf, om ‘onze’ existentiële vragen op te lossen. En wie nu eigenlijk daarvoor tijd heeft of kan maken, gegeven de context waarin zij of hij zit. Zelf vind ik die vragen wel relevant, als je antwoorden vindt die je verder helpen in je denkproces. In je reis onderweg naar meer inzicht in jezelf en de wereld rondom je.
Ze vindt ook dat je niet mag stilstaan bij een muur, maar oplossingen moet zoeken om rond of over of onder die muur te geraken. Volledig mee akkoord: zagen over wat niet kan, ongelukkig zijn over obstakels in je leven… het helpt misschien eventjes om de druk weg te halen, maar het ontslaat je niet om zelf –liefst met de hulp van anderen– er iets aan te doen.
Als de mensen rondom je gelukkig zijn is het makkelijker om zelf gelukkig te zijn. Dat klopt maar is wel een hele grote opgave! Het is wel een ‘opdracht of uitdaging’ om precies jouw bijdrage daarin te leveren. Zo zorg je voor een stukje voor je eigen geluk.
Zoeken naar je talenten komt ook aan bod. Zeeeeeer zinvol volgens mij. Kan je vanaf een bepaalde leeftijd echt zicht krijgen op je talenten of is die talentenjacht ook vanaf het begin beperkt door de context waarin je tot stand komt en groeit? Ik had misschien het talent om een zeer goed neurochirurg te worden, maar dat idee is nooit bij me opgekomen. Wanneer heb je zicht op je talentEN? Waarom begin je daarrond te zoeken? Wie kan daarbij helpen? Misschien een interessant onderwerp om eens met Luk De Wulf door te nemen?
Goed bezig mannen!!! Doe zo voort!